Spanje is…

Spanje is…

Het is 9:00 h ’s ochtends… l’Espagne s’éveille.

Terwijl ik dit schrijf zit ik met een kopje koffie op een klein terrasje in de oude stad van Javea.

Dag op dag 1 jaar en drie dagen geleden heb ik het Belgische leven ingeruild voor een totaal ander leven in het Spaanse kustplaatsje Javea en ik heb er nog geen seconde spijt van gehad, wel integendeel!

Aan een tafeltje verderop zitten 4 Spaanse dames koffie te drinken voor hun shift in de supermarkt begint. Het gaat er luid aan toe. Wat ze zeggen begrijp ik niet, want ze spreken geen Spaans, maar Valenciaans.

Ik geniet van het geroezemoes en prijs mezelf gelukkig dat ik hier mag leven.

Jazeker, alle clichés zijn waar! Het klimaat is heerlijk, de mediterrane keuken is voortreffelijk en de mensen zijn vriendelijk… maar wonen in Spanje is zoveel meer dan dat.

Dat is eten op welk uur van de dag je maar honger hebt, je kan altijd en overal een laat ontbijt of een late lunch bestellen en niemand kijkt raar op als je met zijn tweeën een gerechtje wil delen, dat is naar de kapper gaan om 9 h ’s avonds, even ter verkoeling in de zee gaan zwemmen bij zonsondergang of op een doordeweekse zondag met een bootje dolfijnen gaan spotten.

Spanje is vuurwerk bij klaarlichte dag: omdat iemand huwt, omdat er een heilige verjaart of gewoon omdat Spanjaarden nu eenmaal graag lawaai maken.

Spanje is een voorligger die midden in de stad stopt om een vriend te begroeten en denkt dat het gebruik van zijn vier knipperlichten maken dat hij reglementair geparkeerd staat.

Spanje is op zaterdagavond nog even snel naar de shoppingmall gaan en vaststellen dat de doorsnee Spaanse vrouw zich heeft opgedirkt alsof ze naar een bruiloft gaat.

Spanje is het leven gulzig en uitbundig omarmen alsof elke dag de laatste kan zijn… want dat is ook zo.

Geen wonder dat Ernest Hemingway zoveel van Spanje hield.